آکورد تازیانه

چک‌

شوک‌

به هوش اومد

به هوش اومد

به درختای دشت دلم شده رفتن تو

تا میبینه جای خالیتو

یادت نره احمق گه

اما من میدونی همه نبودم

پز خوبی میدادی با اسم من

اما بهت فشار اومد چون کنه نبودم

آره پر زن پهلو من

خب منم حسّم کمه معمولاً

از بهشت بودند و من

عاطفه و سپیده و رویا پیچیدن

تو هم داری تنها آب میشی نه

شکستی حالت بده

فکر میکنی نمیفهممت

چون یه کمی حرفام پیچیده ان

تا رو پام میشینن هه

شلاقو من میخورم

آخه خوب بلدن راه مخفیا رو

اون وحشیایی که اهلی شدن

دیگه ببین من چی شدم

این زمستون سوزش بده

هنوز بغض تو گلو منه چه زشت

غربت تازیانه رو میزنه بهش

هه بیرونم یخ توم کولاک

منزوی مظلوم تو لاک

ولی دیدم دو صد هرزه روند راهِ بهشت

عقد تنهایی و عشق خوانده شده

نمیاد هیشکی حتی حرفاش به کارم

اصلا هم نمیخوام به عقب برم

از خونمون میاد فقط درداش به یادم

پر از فحش و گلایه ام

پر گیر و گره

آتیش میفته به جونم شبا

دیشب از تنهایی انقد

دود گرفتم تا جونم درآد

نمیخنده عمیق میدونم لبات

ولی من هنوز پای حرفمم و میبینی

که دارم میخونم برات

شلاق پشت زخم

این زمین وحشی به من

میزنه بدم میزنه

میزنه جوری که انگار

وقتشه بخشیده شم

از ریز تنه های خود تبر ساخته

از زبان های خود عزیز کرده