آکادمی ژوهان

آکورد معلم تاریخ ما

داریوش

گام اصلی: Cm
تغییر گامCm
معلم ت‍‍اریخ م‍G‍ا عاشق آزا‍Ab‍ده‌‌Bbای بودCm
فقط یه Gقصه‌گوی خوب، مشرقی Fmساده‌‌ا‍Bb‍ی بودCm
معلم تاریخ Gما هرگز ب‍Ab‍ه ما Bbنگفت چراCm
گذشته‌ها رو قص‍G‍ه کرد نه چند و Fmچون ماجراBb Cm
تاریخ، وحشتG‌کده‌‌ای بی‌شرم Abو بی‌Bbترحم استCm
دریای آتش اس‍G‍ت و خون، پیوسته در تلا‍Fm‍طم استBb Cm
شمشیر فا‍G‍تحان قلم، مُر‍Ab‍کب، خونِ Bbمردم استCm
در این Gهیاهوی غریب، معنا‍Fm‍ی آدمی Bbگم استCm
معلم تاریخ ما، Fmکاشکی به Cmما م‍Fm‍ی‌گفت چراCm
چرا پسر جای Gپدر، چرا Abسقوط چرا BbسفرCm
ویرانی ی‍G‍ک سرزمین فقط بر‍Ab‍ای یک BbنفرCm
معلم تا‍G‍ریخ ما، کاشکی ب‍Fm‍ه ما می‌گ‍Cm‍فت چر‍Fm‍اCm
تاریخ، وحش‍G‍ت‌کده‌‌ای بی‌شرم Abو بی‌Bbترحم استCm
در این Cmهیاهوی Bbغریب، معنای آدمی گم CmاستG Cm
تاراج یا خ‍G‍راج خون یا ق‍Ab‍تل عام Bbبی‌دریغCm
ف‍‍ریب تاریخ‍G‍ی عدل، ایمان ب‍Fm‍ه ضرب Bbو زور تیغCm
برادران Gِحیله گر، پ‍Cm‍درکشان Gِبی‌پسرCm
توط‍‍ئه‌ها‍Cm‍ی مادر‍Bb‍ان، پسر به Cmکیفر پدرG Cm
هنوز خون میG‌جوشد از فواره‌های Abباغ BbفینCm
ب‍‍ه یاد اعد‍G‍ام امیر با حی‍Fm‍له و Bbفتوای دینCm
مع‍‍لم تاریخ ما، ک‍Gm‍اشکی به Dmما میGm‌گفت چراDm
نان خیانت‌ه‍A‍ا چرا بر سف‍Bb‍ره‌ی تف‍C‍اهم استDm
هر فتح، بار‍Dm‍ی از شکس‍A‍ت بر شانه‌های مردم اس‍Bb‍تC Dm
تاریخ، و‍C‍حشت‌کده‌‌ای بی‌شرم Dmو بیA‌ترحم استDm
د‍‍ر این هی‍Dm‍اهوی Cغریب، معنای آدمی گم DmاستA Dm
اگر به ما Aمی‌گفت چرا، شاید Bbکه اینج‍C‍ا نبودیمDm
در خانه Aیا دور از دیار، Gmبا هم و Cتنها نبودیمDm
اگر به ما Aمی‌گفت چرا، شاید Bbکه اینج‍C‍ا نبودیمDm
شاید که ا‍A‍ینجا نبودیمBb
با هم و ت‍A‍نها نبودیمBb
شاید که Dmاینجا نبو‍A‍دیمBb