آکورد برو خونه

غمگینه مث سوژ گیتار

تنهام از این بالا گیجم

بیفتم خودم یا تهِ سیگار

فقط منو بزار خونه

توو ماشین خاموشه ضبط

سکوت تنها صدامونه

دروغه جوابِ “چطوری؟”

مُرد دیگه ذوق ما

واسه شمالای یهویی

یه هیولا توو خیابون

به نام خاطره پیِ منه

میکُشتم زودتر از سیانور

میخوام تعطیلیمو

اصلاً خونه باشم

سراغمم کسی گرفت

بگین یه جا دیگست

و دوره راهشم

کار تعطیله اَ جیب میخورم

از آدم جدید بی زارم

اَ رفیقای قدیم میبُرم

واسه من بسه حتی یادشم

فازِ من کجا، کجا فازِ شهر

نه کسی میاد دیگه

نه من میرم جایی

بس که گیر کرده

توو دلم یه حرفایی

بارون و یه پنجره چایی

تا همیشه نه یه شبایی

حالِ بیرون تخمی تر

دارم میشم

امروزم همه چی

توو ذوق میزد

بوس و بغل کوپنی

اعصابم دیفالت خرد

بوق میکِشم پشت نفر جلویی

اخلاقم صبحا نچسبه

نمیدونم اومدم کجا برعکس

سرزنش هاتونو یادم هست

چشام اذیته توو چراغا

همش هی لش خونم

همه چی دیگه توو مخه بابا

نگا هوا هوای بارونه

زنده میشه خاطره هاش

دوباره مچمو میخوابونه

منم هم خونم با یه انصرافی

زندگیم عینِ بازی و

سخته به خودت هی ببازی

روز و شبو عشقی

دیگه حتی حالِ جنس نی

فقط جالمون خوبه فیسی

فازِ من دوشه و خواب

هنوزم رد میده دلم

برای چشای عکس لای کتاب

نه کسی میاد دیگه

نه من میرم جایی

بس که گیر کرده

توو دلم یه حرفایی

بارون و یه پنجره چایی

تا همیشه نه یه شبایی

که سهم ما نیست

اصلاً نه انتظار نیست

فکرش از توو سر

یه لحظه ام نرفت

ته خط رسیدم نه مهم

نیست از چه راهی

دلِ ما داغون و تنگ

یه سیگار رولی داروش

بارون میزنه رو شیشه آهنگ

نه حالِ ویسکی نه حالِ برگ

توو این خیابونا

میزنه رو دلم خاطره چنگ

غریب توو محیطه

خسته ام از این شبا

و خوشی های فرمالیته

ذُل بزنم به تاریکی

تو از جرف زدن با جای

خالی چی حالیته؟

با آیینه، دیوار

چون دیگه با تو امیدی

نیست به دیدار

میشنوه از پنجره جغد بیدار

نه کسی میاد دیگه

نه من میرم جایی

بس که گیر کرده

توو دلم یه حرفایی

بارون و یه پنجره چایی

تا همیشه نه یه شبایی