گام اصلی: Em
تغییر گامEm
قدم از قدم بردار باز
تنها بگذرون و همراه باش تو بازاری مرد بمون
که توش پرچم نامرد بالاس
همه هرچی میخوان بگن
اینم پشت خستگی هات ببند
خیلی از این روزا ممکنه مثل امروز مزه سیگار بدن
منم مثل تو موندم وقتی ساختمش و منو سوزوندن
رفتن و رو درو کوبوندن نمیکشیدم اما خودمو کشوندم
زدم تو خیابونایی که اصلا نمیدونستم تهش کجا بود
منم مثل تو خاطره هام تنها میگذشت تو برف و بارون
موهام رو به سفید شدنو اوضاعم که یه روز تو همو
منی که فقط میتونم خدا رو با تنهاییم رفیق کنم
بزارین به حال خودم برین
نپرس ازم چرا انقدر یه دنده ای
یه صبر ازم مونده فقط
بیا اونم ازم بگیر
کاش دود نمیکرد ابری ریه مو
نمیشدم پشیمون رازو به هر کی میگم و
نمیشدم خمار یه لحظه شیرین
تو این روزها که همه دارن از تلخی میگن و
کاش واقعی بود همه دوست دارما
نمی زدن لگد به روحت ادما
کاش کور بشه چشمی که نتونه بیینه
نشه کسی واسه رفتن بهونه بگیره
کاش با محبت گل ها خار نمیشدن
کاش دشمن دوست یار نمیشدن
هی می نویسم پاره میکنم
واسم عادی نشه کاش این حال بیخودم
کاش دو تا چش دیگه داشتم واسه پشته سرم
همو میدون نمیدیدیم واسه دور‌زدن
کاش دیگه نباشه دلیلی واسه غر زدن
بشه راه راس بره پاهام باشه پر چپم
کاش می چربید زور عقلم‌به قلبم
که حالا نبینم دلم از همه خسته س
هیچ وقت نمیشدم طرف با خودم
یجوری که انگار دستمه اسلحه بر عکس
کاش کلی‌کاش نبود تو دلم
قله ی ارزوهام نبود نوك کوه غم
کاش این همه از هم سیر نبودیم
نبود تنها راه ارامشم زیر زبونی کاش
روزی ده ساعت جوونی حروم میشد
حقوقه نمیداد کفاف کار ضروریشو
ادامه دادم چون نمیخواستم بازنده باشم
حتی یه ثانیه دشمنام بشه عروسیشون
هی ادامه دادم اگه نه عقب میفتاد قسطام
شیکمم سیر بود ولی گشنه بودن چشمام
توو راه از خستگی خواب میرفتن پلکام
با رویای بنز توو خطیا توو پیکان
من اونم که میخواستم اون آدم روئه رو
اون زندگی خوبه رو دوبلکس نوک کوهه رو
ندیده هام بهم میگفتن که از رو نرو
عقده ها تووم خالی میشد با جوهر و
رفیقام میرفتن میزدم جاده خاکی
میگفتن فقط خودتی میجنگی آخه با کی
شرایط عصصبیم کرد جوشی بودم و قاطی
دست رد زدم به سینه هر کی گفت پا به پاتیم
حرفارو خوردم تو خودم تا سرکوب شدم
دیدم گوشه گیرم و بدون شر و شورم
کسی جز خودم نمیخورد غم جا نزدنو
به جا همه آرزوها زدم خط رو خودم
Em
دیگه خاطرم نیست زندگی کجاست
خاطرم نیست طعم بادو
خاطرم نیست کجامو
از یاد میبرم لحظه هامو
ما چه غریبونه زندگی کردیم
هیچ جمعه ای قاتلم نیست
اسممو نپرس خاطرم نیست
و بی اثرن تریاق ها
مسمومم دریاب، چه بادی میزد
اون پاییز عجب شلاقی میزد
تو گفتی که: "همه دیرن
چه مذاب بود طعم سینت
گفتم:میرم یه طعم دیگه است
تو گفتی "همه میرن
اگه قد من کشیده بودی
نمیتونستی تکون بخوری از نشگی درد
زندگیم ادامه داره اما
هنوزم حمل میکنم توی سینه خستگی مرگو
یادمه رفتنارو لحظه های غمگینه دفترامو
من اگه سخته برام از الان چون یادمه قبلنارو
رو سیاهم پیش موهای سفیدم
پیش کودک درونم پیش به موقع رسیدن
جلو سیگارای کشیدم جلو سیاه ریه هام
و آرامش که طرفش نمیرم
هر چی عجله میکردم دیر میشد باز
یه تولد توی تنم پیر میشد باز
وقتی گوشت روح منو میبرید
یان رنج بی وجدان سیر میشد باز
خوشحالی چه باختی میداد
وقتی اخم ابروهامو آشتی میداد
روانی ام ولی دنیا منو عادی میخواست
نمیرقصید بهش میگفتم ساز چی میخوای
ها؟ دنیا به ساعتِ اتاقِ من خوابیده
کرختی بهم پا میده راه میره باهام بهم جا میده
خوشبینی وا میره تا میشه فردا واسه دیدنم
صابونِ دل ما رو سوهان روح ساییده