آکورد یعنی چی نمیشه

میشه عاشقانه جنگید، عاشقانه کشت

زیر چارچوبا قایم شین

ولی اونا رو هم میشکونم، از تعجب

نمیمونه پلک رو پلک

همه فکر رفتن

کنار مرز لبخند

خودتو بتکون، این ابتدای جاده‌س

چشاتو وا کن، اینجا یه جای تازس

میزنم آسمون رو زمین بریزه

نمی‌ره

می‌زنم لب تیغم از لب دشمن یه بوسه بچینه

تو هم بدون

هر چی که دست میزنی به تنهایی شبیهه

انگار خود واقعیت یه جای دیگس، تو یه قرینه

زندان و جنگ نابرابر، حلقه‌های زنجیر، حاله‌ های

نور

بدون میوه، بدون ریشه

غبطه‌ای که توو گلو نمیره

کاری میکنیم ببینه شد

اراده‌ های آهنیمون نمیشه ذوب

منم و باد، منم و مشعل

منم و خاک، منم و نبضم

سرنوشتو می‌گیرم توو مشت، بگیره درد